Agus d’fhan os cionn na huaighe fé mar go mb’eol di
Go raibh an toisc a thug í ceilte ar chách
Ach an té a bhí ag feitheamh ins an gcomhrainn,
Is do rinneas éad fén gcaidreamh neamhghnách.
Du thuirling aer na bhFlaitheas ar an uaigh sin,
Bhí meidhir uafásach naofa ar an éan,
Bhíos deighilte amach ón diamhairghnó im thuata,
Is an uaigh sin os mo chómhair in imigéin.
Le cumhracht bróin do folcadh m’anam drúiseach,
Thit sneachta geanmnaíochta ar mo chroí,
Anois adhlacfad sa chroí a deineadh ionraic
Cuimhne na mná d’iompair mé trí ráithe ina broinn.
Tháinig na scológa le borbthorann sluasad,
Is do scuabadar le fuinneamh an chré isteach san uaigh,
D’fhéachas sa treo eile, bhí comharsa ag glanadh a ghlúine,
D’fhéachas ar an sagart is bhí saoltacht ina ghnúis.
Grian an Mheithimh in úllghort,
Is siosarnach i síoda an tráthnóna,
Beach mhallaithe ag portaireacht
Mar scréadstracadh ar an nóinbhrat.
Ranna beaga bacacha á scríobh agam,
Ba mhaith liom breith ar eirbeall spideoige,
Ba mhaith liom sprid lucht glanta glún a dhíbirt,
Ba mhaith liom triall go deireadh an lae go brónach.
Seán Ó Ríordáin (1917 – 1976).
Nascanna don Ghaeilge / Links to Irish / Gorgysylltiadau i'r Wyddeleg